ÎÑæÌíÕÇÍÈx9dÎÇäå ]]> äÜ Üæ Ç

ÎÑæÌíÕÇÍÈx9dÎÇäå ]]> äÜ Üæ Ç

یازده / دو / نود و نه ، ساعت شش و بیست و دو دقیقه و شش و بیست و چهار دقیقه فصل دوم زندگیمون آغاز شد... فصلی به وسعت بیخوابی های شیرین و گریه های لطیف شبانه...

همیشه امن ترین جای دنیا برای من، نوشتن اینجا بوده. جایی که از یک تیر ماه هزار و سیصد و هشتاد و چهار شروع شده. تاریخی به بلندای پانزده سال و سیزده روز، بلندایی که بالا و پایین داشته، کم و زیاد داشته، غم و شادی داشته...

چند سالی میشه فعالیتم کم شده، اما به هیچ وجه قطع نشده و هنوزم دلبسته اینجا هستم.

خیلی دوست دارم سرنوشت بلاگرهای سالهای قبل رو بدونم، نویسنده هایی که تو دوران اوج وبلاگ نویسی با هم در ارتباط بودیم و مطالب هم رو میخوندیم... تاریخ آخرین مطالب این وبلاگ ها برای حداقل هفت سال گذشته است... ای کاش ردی از نویسنده هاشون داشتم.

خیلی با خودم حرف میزنم، بیشتر تو اوقات تنهایی. اوقاتی که احتیاج به سکوت دارم و فکر کردن... حرفهای خوبی هم به خودم میزنم و بعد از تموم شدنشون فراموششون میکنم که چی گفتم...

ÎÑæÌíÕÇÍÈx9dÎÇäå ]]> äÜ Üæ Ç

آدم وقتی تو دل یه ماجرا و اتفاق هست، قدرت تصمیم گیری کمی داره و خوب نمیتونه مسائل رو آنالیز کنه. اما وقتی از اون ماجرا میاد بیرون و فاصله میگیره، ذهنش استراحت میکنه. تو این وضعیت تحلیل های خوب و مناسبی از اون اتفاق به ذهنش میرسه...

ÎÑæÌíÕÇÍÈx9dÎÇäå ]]> äÜ Üæ Ç

یه سالهایی بود همین موقع ها، کمی زودتر میومدم و مینوشتم که تولدم هست و کلی کامنت تبریک دریافت میکردم. اما سالهاست، یعنی دقیقا از وقتی فیس بوک و تلگرام و اینستا اومد بلاگ نویسی از رونق افتاد و خیلی از بلاگرا کوچ کردن به سمت دیگه ی دنیای مجاز...

دنیای مجاز دنیای بیرحمی هست و وفا نداره... شاید من خیلی دلبسته ی بلاگری هستم که هنوز رهاش نکردم و چراغ اینجا خاموش نکردم...